İranda azərbaycanafobiya

Bakı:

22 °C

76 %

11 m/s

Əlaqə

AZ RU EN

Ana səhifə / Xəbər lenti / İranda azərbaycanafobiya

İranda azərbaycanafobiya

26.04.2023 [13:41]

Özünü İslam dövləti adlandıran İranın işğalçı, monoetnik dövlət olan Ermənistana rəğbətinin fonunda burada müşahidə edilən və deyə bilərik ki, dövlət siyasəti səviyyəsinə yüksələn azərbaycanafobiya dərin təəssüf doğurur. İranın ərazisinin böyük bir hissəsində sayları təxminən 40 milyona çatan Azərbaycan türkü yaşayır. Onlar bu yerlərin aboregen sakinləridirlər. Azərbaycanlıları özünün qorxulu röyası sanan mollakratiya soydaşlarımıza qarşı repressiv siyasət həyata keçirir. İranda azərbaycanafobiya siyasəti bir neçə istiqamətdə təzahür edir.

-Birincisi, İranda azərbaycanlılar yaşayan vilayətlərin etnik tərkibinin dəyişdirilməsinə nail olmaqdan ötrü ən müxtəlif variantlara əl atılır. Belə ki, həmin bölgələrdə iqtisadi layihələr reallaşdırılmır, ekoloji və sosial gərginliklər yaradılır. İran hakimiyyətinin Cənubi Azərbaycanın yeraltı və yerüstü sərvətlərini istismar edərək əldə olunan vəsaitləri farsdilli sayılan əyalətlərin abadlaşmasına və inkişafına yönəltməsinə dair çoxsaylı faktlar var. Eyni zamanda, atom-nüvə proqramında istifadə olunan radioaktiv tullantılarının azərbaycanlılar yaşayan vilayətlərdə basdırılmasına dair təkzibolunmaz məlumatlar yayılıb. Bu səbəbdən həmin bölgələrdə xərçəng xəstələrinin sayının çoxaldığı da qeydə alınıb.

İran hakimiyyətinin gizli planına əsasən azərbaycanlıların rəmzlərindən birinə çevrilən Urmiya gölü quruyur. Ümumilikdə, 13 iri və çoxlu sayda kiçik çayın töküldüyü bu su hövzəsi çox zəngin flora və faunası ilə tanınırdı. Burada nadir heyvanlar və bitkilər var idi. Urmiya gölünün sahilləri Təbriz, Urmiya, Xoy, Marağa, Qoşaçay, Soyuqbulaq, Xana, Salmas, Uşnu və Sulduz kimi bölgələri əhatə etməklə Güney Azərbaycanın torpaqlarının beşdə birini təşkil edir. Urmiya gölü ətrafda yaşayan azərbaycanlılar üçün həyat, dolanışıq mənbəyi idi. İndi insanlar bu mənbədən məhrum qalıblar və ekoloji fəlakətlə üzləşiblər. Bütün bunlar insanların bezdirilməsinə hesablanıb, yerli sakinlər - azərbaycanlılar yurd yerlərini tərk etmək məcburiyyətində qalırlar.

-İkincisi, azərbaycanlılar yaşayan bölgələrdə insanların dövlətin sosial qayğısından kənarda qalmaları. Buna ən son nümunə kimi, cari ilin yanvarında baş verən zəlzələnin dağıdıcı təsirlərinə məruz qalan azərbaycanlılara yardım göstərilməməsini nümunə çəkə bilərik. Zəlzələnin ən dağıdıcı təsirləri əsasən azərbaycanlıların yaşadıqları Xoyda və bu şəhərə bitişik yaşayış məntəqələrində qeydə alınıb. Dağıntıların miqyası böyükdür. Ancaq zəlzələdən sonrakı ilk günlərdə İran hakimiyyəti adekvat davranış ortaya qoymadı. Rəsmi KİV informasiyaları çox xəsisliklə yaydı. Hər şeydən görünürdü ki, ölkənin hakimiyyət dairələri zəlzələnin miqyasını məqsədli şəkildə gizlətməyə çalışır. Eyni zamanda, rejim zəlzələnin fəsadları ilə üzləşən insanlara kömək göstərməyə əsla tələsmədi. Zəlzələ fəsadları ilə üzləşən Xoy İranın unudulmuş bölgəsi kimi görünürdü.

-Üçüncüsü, İran rejiminin azərbaycanlıların mədəni və təhsil hüquqlarını tanımaması. Şovinist mollakratiya azərbaycanlıların milli ruhunu öldürmək, onları öz köklərindən ayırmaq üçün əlindən gələn hər şeyi edir. İranda Azərbaycan dilində məktəblərin açılmaması, qəzet və jurnalların nəşrinə imkan verilməməsi bunu əyani şəkildə təsdiqləyir. Bir qədər bundan əvvəl rejimin siyasi iradəsi əsasında Təbriz Universitetinin nəzdində fəaliyyət göstərən Azərbaycanşünaslıq Mərkəzi bağlanıb. Bu barədə mərkəzin sosial şəbəkədəki səhifəsində bildirilib. Təbriz Universitetinin nəzdindəki Azərbaycanşünaslıq Mərkəzinin fəaliyyətinə xitam verilməsi mollakratiyanın İranda uzun illərdir ki, davam etdirdiyi bu ölkədə yaşayan azərbaycanlıların təqib edilməsi, diskriminasiyaya məruz qoyulması siyasətinin tərkib hissəsi anlamına gəlir.

Mübariz Feyizli

Paylaş:

Baxılıb: 486 dəfə